|
Liliane Vertessen
vergelijkt haar werk wel eens met een stel naaldhakken: verleidelijk en
sensueel, maar met een scherp kantje. Sinds het midden van de jaren
zeventig voert ze zichzelf ten tonele in foto’s, installaties, video’s
en performances. Het uitgangspunt voor een werk is vaak een
geënsceneerde zwart-witfoto. Daarop poseert Vertessen als
onschuldige maagd of heilige, maar vaker nog als femme fatale, sexy
stoeipoes of prostituee. De foto’s zijn sowieso al “over the top”, ze
baden in een sfeer van edelkitsch en Hollywoodachtige glamour en
glitter. Dit wordt nog extra in de verf gezet door deze foto’s te
voorzien van attributen zoals felgekleurde pluimen, pluche, lederen
riemen of symbolen en opschriften in neon. Soms groeien deze
parafernalia uit tot theatrale installaties, schrijnen van plastic,
formica en neonlicht als waardige altaren voor deze eigentijdse iconen.
Moeten deze beelden gelezen worden als kritiek op de stereotype rollen
die vrouwen opgedrongen krijgen, onder meer in de media? Of is er juist
sprake van “empowerment” door het zich toeëigenen en het ten volle
uitspelen van deze rolpatronen? Liliane Vertessen laat wat dat betreft
niet in haar kaarten kijken. Haar hyperartificiële ensceneringen
lijken wel te suggereren dat het “ware gelaat” in laatste instantie
samenvalt met zijn masker. [pp]
|
