|
Mo
Ramakers stelt voortdurend ons conformisme aan de kaak. Haar werk
confronteert ons met de vele uitwassen van de machtssystemen die het
leven mee vormgeven: de uitbuiting van de natuur en de mens in functie
van de economie, religieus fanatisme, oorlogsgeweld, racisme, seksisme,
… Deze sociale en politieke kwesties vertaalt zij naar installaties en
sculpturen met een zeer expliciete beeldtaal die een onmiddellijke,
haast fysieke reactie uitlokt. Het lichamelijke en de schriftuur zijn
de twee polen waarrond het oeuvre van deze kunstenaar cirkelt. Het
lichaam fungeert hier niet enkel als zetel van onze gewaarwordingen van
genot en pijn, maar ook en vooral als het strijdtoneel dat de inzet
vormt van tal van machtsspelen, van disciplinering en geweld. De
schriftuur, de woorden en symbolen drukken in de context van dit werk
niet minder gewelddadig hun stempel op de werkelijkheid zoals wij die
beleven. De verleidelijke lichaamsbeelden uit de wereld van de reclame
en de massamedia verliezen in Ramakers’ ensceneringen al hun
schittering. De bijbehorende slogans klinken opeens erg hol. [pp]
Pas op het ogenblik dat de toeschouwer aanvangt met het in zich opnemen
van een kunstwerk, wordt hij zich bewust van de grote kloof tussen de
sensibiliteit die Mo Ramakers aanbiedt, en de beelden die zich daarop
bij de waarnemer ontwikkelen. (…) Het is de vaak conflictuele band
tussen wat men ziet en wat men gewaar wordt, die veelal de bijzondere
relatie bepaalt tussen de persoon en het voorwerp in de esthetische
ervaring. (…)
Mo Ramakers geeft ons haar persoonlijke, gevoelige kijk op de wereld.
Een prisma met veelvuldige facetten, eerder vragen stellend dan
antwoorden aanreikend. Wel moet men in staat zijn de juiste vragen te
stellen!
Vertaling van Aspic, 2005
|
